cupido-oudemeester

Mijn beste vriend is blind. Dit is geen dramatische mededeling als zou hem gisteren dit lot getroffen hebben, want hij is al tientallen jaren niet ziend. Ik meld dit omdat het de aanleiding is voor het feit dat wij menig avondje samen naar hoorspelen hebben zitten luisteren, zoals anderen naar de bioscoop gaan. Hij heeft een uitgebreide verzameling hoorspelen, een artistieke uiting waarbij acteurs   hun rol voor de microfoon lezen. Er was ook altijd iemand bij die voor de geluidseffecten; telefoon, tuinhek, voetstappen op het grind, deurbel, onweer, regen enzovoort, zorgde Het genre was bijzonder populair in de jaren vijftig van de vorige eeuw, vergelijk het maar met de huidige detectives. Zeer bijzonder waren de Sience Fiction verhalen en dat werden ze in steeds meerdere mate omdat deze door de tijd werden ingehaald.   In die tijd waren er de eerste voorzichtige experimenten op gebied van de ruimtevaart. In 1957 begonnen de Russen hun ‘Spoetnik’ programma, m...

Het Verenigd Koninkrijk kent, samen met haar vroegere koloniën, een aantal sporten die elders niet of nauwelijks beoefend worden. Voorbeelden zijn: criquet, snooker, bowls en rugby. En, onbekend maakt onbemind, is er voor die sporten ook niet bijster veel belangstelling buiten de genoemde gebieden. Behalve als een landgenoot de top bereikt zoals Raymond van Barneveld die het darten op de kaart zette. Als je zo’n sport bekijkt zonder de regels en de context te kennen zie je dingen die in jouw ogen nutteloze handelingen lijken. Je ziet maar één dimensie, zoals mijn moeder voetballen zag. ‘Ik snap niet wat jullie daar aan vinden, twintig mannen die achter een bal aan hollen’. Ze had, vanuit haar optiek, gelijk, want in feite zie je dat ook. Een scetch van ‘Jiskefet’ illustreert dit geweldig. De makers bedachten een aantal handelingen waarbij de suggestie wordt gewekt dat er een onderliggend verband is, mede door het commetaar bij het filmpje dat bloedserieus klinkt. De clou is, dat er...

Dit stukje gaat niet over het onderwijs, maar over bepaalde uitwassen van onze verbureaucratiseerde, paranoïde samenleving, dus eigenlijk gaat het met een omweg stiekem toch over onderwijs. Op zeven augustus 2012 stond er een kort, typisch komkommertijdberichtje in de krant. Onder het kopje ‘Paperclips te gevaarlijk voor ambtenaren in Manchester’ staat te lezen dat alle metalen paperclips op de burelen van The National Health Trust in deze Britse stad vervangen moeten worden door plastic exemplaren omdat een medewerker zich geprikt had aan een metalen paperclip. De medewerkers kregen een memo waarin stond dat alle oude clips voorzichtig verwijderd moesten worden. Ik las het artikeltje on-line op de site van De Telegraaf. Er kon ook op gereageerd worden. Ik heb de reacties gelezen. Natuurlijk bedachten de ‘reageerders’ tal van andere kantoorartikelen die risico’s met zich mee brengen. Wat te denken van: punaises, ballpoints, scharen, plakband enz. En neem eens een kijkje in de la v...

Als toetsresultaten de norm zijn voor onderwijskwaliteit, is het vanzelfsprekend dat de focus is gericht op toetsreslutaten. Als die resultaten ook bepalend zijn voor de beoordeling   van onderwijsinstellingen; als die resultaten de maatstaf voor de schoolkeuze van ouders voor hun kinderen worden, is de cirkel rond. Het onderwijs, ontdaan van zijn context, gepresenteerd als een statistische werkelijkheid, doemt als een spookbeeld op. Het didactisch handelen wordt verengd tot het ‘zo efficiënt mogelijk realiseren van hoge scores’. Een belangrijk middel in de Verenigde Staten om dit te bereiken vormen de zogenaamde: “Teacher proof programs”. ‘Proof’ in de betekenis van ‘bestand tegen’, zoals bijvoorbeeld ‘waterproof’ in relatie tot een horloge. Het gaat om programma’s, currucula, die, ongeacht door wie ze worden aangeboden, tot voorspelbare resultaten moeten leiden. Ooit stond dit bekend als ‘geprogrammeerde instructie’(GI) voor de ouderen onder ons. De methode moest ieder gelijke...

Slavoj   Žižek , spraakmakend filosoof volgens de achterflap, laat zich in zijn boek ‘Welkom in de woestijn van de werkelijkheid’,   nogal kritisch uit over de politieke ontwikkelingen in het Westen na de aanslagen van 11 september 2001. Dat is echter niet de insteek van deze bijdrage. Wat mij intrigeerde was de titel van het eerste hoofdstuk. Die luidt: “Passies voor het reële, passies voor de schijn”. In dit hoofdstuk schetst Žižek de ontwikkeling van de passie voor een (utopische) betere toekomst, gedragen door bevlogen idealen en wetenschappelijke projecten in de negentiende eeuw naar de realistische blik van de twintigste eeuw, die ernaar streefde: “het ding zelf tevoorschijn te brengen, een onmiddellijke verwerkelijking van de Nieuwe Orde waarnaar men zo verlangde”. (11) Kern van zijn betoog is dat het wachten op betere tijden is vervangen door het – desnoods met geweld – maken van betere tijden. En dat proces wordt gevoed door de aangehangen ideologie; wat revolution...

Ik heb op deze plek veel kritische noten geplaatst bij recente onderwijsontwikkelingen en zal dat blijven doen juist uit liefde voor het onderwijs. Deze bijdrage vormt daar een uitzondering op. Want volgens mij gaat het in het onderwijs om hetgeen hier volgt. Geen hoge scores, prestigieuze projecten, ronkende retoriek en het elkaar de loef af steken, maar betrokkenheid, de ander 'zien' in plaats van te 'bekijken' en vertrouwen. West Hatch High School is een Engelse middelbare school, gelegen in Chigwell, Epping Forrest in het district Essex. De school telt onder haar bekende oud leerlingen onder andere Vicky Michelle, de actrice die Yvette speelde in de serie ‘Allo allo’. Daar mogen vanaf begin 2012 twee illustere leerlingen aan worden toegevoegd. Ginette Brown, hoofddocente muziek aan deze school en Jenny Ewington, zangcoach, vormen er het levende bewijs van dat niets op dit ondermaanse te voorspellen of te plannen is. Als ik denk aan de woorden van Bram Vermeule...

Ooit bepleitte ik om op het nieuwe rapport het item ‘foutloos overschrijven’   te plaatsen. De ervaring had mij geleerd dat dat geen vanzelfsprekendheid was. Er bestond bij mij een vermoeden dat veel ‘spellingzwakke’ kinderen moeite hadden met het visuele waarnemingsproces, waardoor de indruk van taal c.q. spellingzwakte werd gewekt. Deze kinderen scoorden immer laag op de CITO toets en kwamen derhalve in aanmerking voor een handelingsplan waarvan ik het nut en de noodzaak steeds meer begon te betwijfelen, omdat het mij als symptoombestrijding voorkwam. Als dan het ‘foutloos overschrijven’ als zwak werd aangemerkt, zo hoopte ik, zou het duidelijk worden dat het niet om een primair spellingsprobleem ging. Als een kind het woord ‘hoofd’ overschrijft als ‘hooft’ dan is het geen kwestie van niet weten dat de eindletter en ‘d ’is, want dat is al gegeven, maar van een niet kunnen reproduceren van de juiste letter. Het kind is niet spellingzwak, maar de kwaliteit van de visuele waarnemi...