cupido-oudemeester

Een bezoek aan een natuurhistorisch museum in Londen is een belevenis. Het straalt het elan uit van de 18 e eeuw, toen biologie bedrijven voornamelijk bestond uit het verzamelen en rubriceren van dier- en plantensoorten; vitrines vol met geprepareerde insekten, ge- en on-gwerfelde dieren, vissen, vogels en wat dies meer zij. Hetzelfde concept tref je ook aan in de toenmalige dierentuinen. Het waren verzamelingen van individuele beesten, tentoongesteld om de burgers kennis te laten makten met exotische dieren. En de bezoekers meenden dan na bezichtiging kennis te hebben gemaakt met deze levende wezens.Tegenwoordig heeft deze wijze van presenteren afgedaan. De reden is duidelijk: immers, in hun kooien en verblij-ven waren de dieren geheel ontdaan van hun natuurlijke habitat en losgemaakt van hun con-text. Toch meende men indertijd op deze manier inzicht te hebben gekregen in de aard van de beesten. Per slot van rekening had je dan maar toch even een giraf of olifant gezien! De huidige...

De actie “Stop de plofkip” van”Wakker dier” , in het voorjaar van 2012 sorteert effect,.Zo meldden de producenten ‘Olvarit’ (babyvoeding) en ‘Struik’ (conserven) geen plofkip meer in hun producten te verwerken. Van ‘plofkip’ is sprake, wanneer kuikens een geforceerde groei doormaken, waardoor in zes weken tijd een dier rijp is voor consumptie, na een kort, erbarmelijk en kip-onwaardig bestaan. En aan deze praktijk moet volgens “Wakker dier” een halt worden toegeroepen. Maar het ‘plof’ effect vinden we niet alleen in de bio-industrie. De neiging om een ontwikkeling niet rustig af te wachten, maar versneld af te dwingen is op meerdere terreinen aanwezig. Voor de hand ligt natuurlijk de sportwereld, maar daar gebeurt het ‘ploffen’ (doping) illegaal. We kennen misschien de foto’s nog van plofzwemsters en -turnsters uit het voormalige Oosblok. Van ‘prof- naar ‘plof’sport blijkt maar een kleine stap. Ook politici hebben er een handje van snel te willen scoren. Dus ‘plof’-beleid kon ni...

Het lag natuurlijk in de lijn der verwachten dat ik ooit voor een reünie gevraagd zou worden. Ze waren er allemaal, op een paar na, de oud-leerlingen die in 1997 de basisschool verlie-ten. Sommigen herkende ik direct, anderen na een korte woordenwisseling en enkelen niet, omdat die later bij de groep waren gekomen. Na enige tijd nodigde de organisator van de reünie de aanwezigen uit om kort te vertellen hoe het leven na die periode basisschool zijn loop had genomen. Toen ieder klaar was met de samenvatting van die periode van 15 jaar, merkte mijn oud-collega op dat het haar op was gevallen, dat er eigenlijk geen ‘verrassingen’ bij waren; ieder was een weg gegaan die er eigenlijk al in zat. Natuurlijk waren er bij die na een onstuimige puberteit, vol zorg om de toekomst uiteindelijk toch een stabiel volwassen stadium bereikten. Ik realiseerde mij, dat er momenten geweest moesten zijn waarop ik mij over één of meer van deze oudleerlingen heb nagedacht in de zin wat de beste aanpak was. ...

Tweede Kamerleden hebben donderdag geschokt gereageerd op de zware kritiek van bestuurslid Marten Kircz van onderwijsbond AOb op minister Marja van Bijsterveldt (Onderwijs). Kircz typeerde Van Bijsterveldt na de lerarenstaking van donderdag als de beroerdste minister van Onderwijs die Nederland ooit gehad heeft. Tegen de NOS zei Kircz dat Van Bijsterveldt ,,niet het intellectuele niveau heeft om minister van Onderwijs te zijn''. (De Pers: 26 januari 2012) Dit is de aanhef van een persbericht van 26 januari 2012. En in dagblad ‘De Stentor’ ver-scheen op 4 februari 2012 een reactie onder de kop: “Irritaties blijven tussen leraren en politiek”. Ik citeer hieruit: “Aan de vete tussen leraren en de overheid lijkt voorlopig nog geen einde te komen. Leraren-bond Aob is niet van plan zomaar in te gaan op de eis van VVD, CDA, PVV en SGP om zich nogmaals te verontschuldigen voor het schofferen van de minister van Onderwijs en enkele Kamerleden. En: “We (de bewuste Kamerleden ) wil...

Annemarie Mol is bijzonder hoogleraar politiek en filosofie in Twente. Al geruime tijd houdt zij zich bezig met het onderwerp ‘gezondheidszorg’. Zij ontdekte dat ‘zorgen’ een geheel eigen logica kent; een logica die haaks staat op die van beleidsmakers en bestuurders. Dat uit zich onder andere in het taalgebruik. Je hoort vaak de term ‘het product zorg'. Dit is afkomstig uit het beleidsjargon. In die logica is zorg een product dat gemaakt wordt, zoals gebruiksvoorwerpen gemaakt worden. Maar de eigen logica van de zorg zegt dat zorg niet gemaakt, maar geleverd wordt en dat is niet hetzelfde. Hetzelfde geldt voor onderwijs. Bij het onderwijs   zijn verschillende beroepen betrokken. En die hebben allen hun eigen logica. Dat is de bron van veel irritatie want de betrokken logische sets gaan uit van verschillende werkelijkheden. De werkelijkheid van de beleidsmaker is het bureau en die van de onderwijsgevende een klas met tussen de twintig en dertig leerlingen. Het managementjargon...

Coen Simon is een jonge filosoof (1972) met al een behoorlijke staat van dienst. Zijn meest recente boek draagt als titel: ‘En toen wisten we alles’. Hoofdmotief van het boek is de vraag: ‘Waarom zijn wij bang voor het ongewisse?’ Deze vraag intrigeert mij. In menig discussie waarin ik uitte strakke planning als een keurslijf te ervaren, werd mij te kennen gegeven dat zomaar wat doen, geen optie is. Dat is waar, maar het raakt de kern van het probleem niet. Die kern is namelijk niet dat je geen plannen moet maken, maar dat het resultaat onzeker is. Wat mij steeds meer tegen begon te staan in mijn werk was niet ‘goed nadenken over wat je gaat doen’, maar de eis dat dat tot een van   tevoren bepaald doel moest leiden. Onderwijsinput heeft in mijn optiek een open einde. Onderwijsresultaat is onvoorspelbaar omdat mensen onvoorspelbaar zijn. En deze jonge filosoof verwoordt mijn onderbuikgevoelens die vanaf begin jaren tachtig van de vorige eeuw bij mij post vatten op een geweldige ma...

Als groepsleraar middenbouw, ik bedoel, als meester van groep 5, is spelling een punt van aanhoudende zorg. Als ik het zou moeten formuleren in termen van de troonrede dan zou ik het als volgt doen: ‘spelling zal ons voortdurend een zorg zijn!’ Even serieus, kinderen beginnen in groep drie met klankzuivere woorden, zoals je het hoort, schrijf je het. Natuurlijk onzin, want je hoort geen letters en je schrijft geen klanken. Dit terzijde.   Maar als de klanken aan de l(tekens)etters gekoppeld zijn, komt het volgende probleem. Ik doel natuurlijk op niet klankzuivere woorden. Dat wil zeggen:   de klank die je hebt leren koppelen aan een teken, kan ook aan een ander teken gekoppeld worden en omgekeerd. M-aa-n – de middelste klank ‘aa’ kan óók door één ‘a’ gerepresenteerd worden in ma-nen. En die ene letter ‘a’ is aangeboden in het woordje ‘jas’ waar hij anders klinkt. Op dit fenomeen zijn diverse didactische hoogstandjes losgelaten.   Wat te denken van de ‘lange Japen’(nee, ...