cupido-oudemeester

Evelien Tonkens heeft een essay geschreven getiteld: ‘Marktwerking in de zorg; duur, bureaucratisch en demotiverend’. Het essy is opgenomen in de bundel ‘De tien plagen van de staat’ onder redactie van Frank Ankersmit en Leo Klinkers. De ondertitel luidt: ‘De bedrijfsmatige overheid gewogen’. Hoewel Tonkens expliciet over ‘(gezondheids)zorg’ schrijft, geldt wat zij beweert m.i. ook voor het onderwijs. Kern van haar betoog is dat marktwerking en zorg niet samengaan. Op dit aambeeld is al veel gehamerd. ‘Zorg bieden’ is van een geheel andere aard als ‘dingen maken’. Dit inzicht zie je recentelijk veelvuldig opduiken als reactie op de rigide benadering van de dienstensector. Tonkens verwijst naar het werk van Annemarie Mol, politiek filosofe die veel aandacht aan' zorg' heeft bestdeed. In gesprekken met leerkrachten hoor je iedere keer hetzelfde refrein: ‘Wij worden gek van alle bureaucratie en rompslomp. Wij moeten protocollen uitvoeren, toetsen afnemen en evalueren, handelings-...

Een hoge deelname aan voorschoolse voorzieningen maar zorgen over de kwaliteit, vormde de aanleding tot een voorstel om het basisonderwijs uit te breiden met een ‘pedagogisch aanbod voor alle driejarigen, gekoppeld aan een herziening van de kleuterperiode’. Het voorstel ‘Naar een nieuwe kleuterperiode in de basisschool’ uit de koker van de Onderwijsraad verscheen op 26 mei 2010. Een korte samenvatting van het plan: De raad wil kleuters pedagogisch hoogwaardig onderwijs aanbieden. Zij stelde voor alle driejarigen vijf ochtenden te laten spelen én leren in een pedagogisch rijke omgeving. Dit, onder de verantwoordelijkheid van de basisschool. ‘Schooljournaal’ het magazine van CNV-onderwijs besteedt hier in nummer 9 van 14 mei 2011 aandacht aan.             Het voorstel is namelijk niet goed ontvangen getuige het volgende citaat: ‘De keuze voor een aanbod van vijf ochtenden maakt het mogelijk dat kinderen ’s middags thuis of op de na...

'Schoolplein is geen stiltecentrum' , zo kopt dagblad ‘De Stentor' op woensdag 11 mei 2011. Mayke Calis, auteur van het artikel opent met onderstaande vraag: ‘Omwonenden storen zich steeds vaker aan schreeuwende kinderen op schoolpleinen. Tot rechtszaken aan toe. Zegt dit iets over onze afnemende tolerantie of wordt er gewoon niet meer opgevoed? Ik vermeld het begin van het artikel: ‘Schooldirecteur Dick van der Aa zucht een keer diep: “Ik kan van mijn schoolplein echt geen stiltecentrum maken”. Het naastgelegen bejaardencentrum heeft geklaagd over de geluidsoverlast die de spelende kinderen veroorzaken. Het spande deze week een rechtszaak aan tegen de deelgemeente IJsselmonde (Rotterdam), waar de baisschool onder valt’. Ik voel met Dick mee.   Wat mij opvalt is, dat het bejaardencntrum heeft geklaagd over de geluidsoverlast die de spelende kinderen veroorzaken. Hier klopt mijns inziens iets niet. De spelende kinderen veroorzaken – of liever – maken geluid. Zij brengen, ...

‘Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde Het water gaat er anders dan voorheen De stroom van een rivier hou je niet tegen Het water vindt er steeds een weg omheen Misschien eens, gevuld door sneeuw en regen Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee Om hem dan glad en rond gesleten Te laten rusten in de luwte van de zee Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten Ik leverde bewijs van mijn bestaan Omdat door het verleggen van die ene steen De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten Ik leverde bewijs van mijn bestaan Omdat door het verleggen van die ene steen Het water nooit dezelfde weg zal gaan...’                                          ...

                                                      -1- ‘Hoe maken wij samen goed onderwijs?’ Over deze vraag heeft menig schoolteam zich het hoofd gebroken. Deze vraag is echter fundamenteel onjuist. Het motto van mijn blog: ‘Onderwijs kun je niet maken, dat moet je geven’, heeft hier rechtstreeks mee te maken. Laat ik mij nader verklaren. De voorvraag die gesteld moet worden is: Wat is onderwijzen in essentie. En dan bedoel ik niet de techniek van het onderwijzen, de vakbekwaamheid die vereist is om te onderwijzen, maar de aard ervan. Om die vraag beantwoord te krijgen doe ik een beroep op de politiek filosofe Hannah Arendt (1906 – 1975). Daartoe gebruik ik het boek “Kopstukken Filosofie” van Karl-Heinz Breier. [1] In ...

Voor Wim. Er was eens een familierestaurant, fraai gelegen aan de rand van een bos op de Veluwe, met de toepasselijke naam ‘Restaurant de Boschrand’. ’s Zomers streek er menig fietser en wandelaar neer op het terras om iets te drinken of te nuttigen van de kleine kaart. Het restaurant zelf bood een gezellige aanblik. Vroeger was het pand een boerderij. Binnen ademde alles de sfeer van vervlogen tijden door de vele oude huishoudelijke voorwerpen die in het interieur verspreid stonden en hingen.             In de keuken zwaaide Frank de scepter en An liep in de bediening, in het hoogseizoen aangevuld door wat lokale vakantiekrachten. De kaart was eenvoudig, maar functioneel. Voor gezinnen met kinderen was er een ruim assortiment pannenkoeken, maar ook gangbare menu’s als halve kip, schnitzel, biefstuk en karbonade geserveerd met frites of gebakken aardappels en verschillende soorten groenten vonden goede aftrek. Ook de diverse ...

‘Dat is toch leuk!’ wordt je vaak toegevoegd. Valt het je ook op hoe vaak derden beslissen wat jij eventueel leuk zou moeten vinden.’Leuk’ kan ook vervangen worden door lekker, mooi, vreselijk of een ander waardeoordeel. Als iemand helemaal weg is van een idee, is de neiging om dit ook voor anderen zo in te kleuren groot. Heel het politiek bedrijf stoelt erop. ‘Onze partij ziet echt hoe het in de samenleving moet'. Binnen de psychologie staat dit verschijnsel bekend als inclusief denken. Het leidt tot taferelen als in het T.V. programma ‘Groeten uit de rimboe’, waarin de inboorlingen het beste van het beste wat ze te bieden hebben aan hun westerse gasten voorzetten, die er vol afgrijzen naar kijken. Op macro niveau leidt het tot leiders die het adagium:   ‘Ik denk voor u allen’, hanteren. Ik kwam hierop toen ik in het winkelcentrum een oud collega ontmoette. We maakten een praatje, ik informeerde naar het wel en wee van school. Ze vertelde mij, dat de volgende dag op alle sch...