cupido-oudemeester

Er was een tijd dat ik bij de term ‘opbrengst’ dacht aan het resultaat van een collecte voor een goed doel, of de oogst aan producten van de akkers van mijn schoonvader zaliger.   Maar nu moet ik dus ook denken aan de reken- en taalvaardigheid van basisschoolleerlingen. Elk inspectierapport vermeldt immers of de gevisiteerde school voldoet aan de gestelde normen. Dat komt omdat het ministerie van onderwijs heeft geconcludeerd dat het met die opbrengsten niet pluis is. Daarom heeft het betrokken departement ‘referentieniveaus’ ingevoerd, die uitdrukken welk taal- en rekenniveau een leerling moet hebben op welk moment. Let wel, dat niveau wordt dus door bewindslieden, of liever, hun ambtenaren, vastgesteld. Door vast te stellen en te toetsen wat leerlingen wanneer moeten kunnen, hoopt Den Haag de prestaties van leerlingen op het gebied van rekenen en taal op te krikken. Wat Den Haag gemakshalve   over het hoofd ziet, is, dat die hoop door leerkrachten vervuld moet worden, leerl...

Ik zie haar nog aan onze tafel zitten. Het was op een avond van de 11 e november, Sint Maarten, enkele jaren geleden. Ze was net, beladen met rijke buit teruggekeerd van haar tocht langs huizen in de buurt. Het opgehaalde snoep ordende ze met grote precisie en rode konen op de eettafel. Wij, haar moeder en opa en oma, lieten niet na de oogst te prijzen en je zag een volmaakt gelukkig en tevreden kind. Veel later, toen ik in een boek van Hans Achterhuis over het begrip ‘schaarste’ las, kwam dat beeld van mijn kleindochter, nu wonend in Noorwegen, mij weer voor de geest. Achterhuis stelt dat schaarste een subjectief begrip is; het hangt niet af van wat een individu bezit, maar van de verhouding   met hetgeen anderen bezitten. Dus als mijn kleindochter bijvoorbeeld zou hebben gezien dat het buurmeisje twee keer zoveel had opghaald, kwam haar eigen opbrengst in een ander daglicht te staan. Mensen die volmaakt gelukkig zijn met wat ze hebben ervaren ogenblikkelijk een tekort, al...

Heb je ooit wel eens een enorm zeeschip gezien? Het was voor mij de normaalste zaak ter wereld. Op de sluizen van IJmuiden heb ik met mijn vriendjes veel tijd doorgebracht, kijkend naar de zeereuzen al dan niet begeleid door sleepboten van de rederijen Wijsmuller(zeeslepers) of Goedkoop(havenslepers). Mijn vader was zeeloods en als ik geluk had kon ik hem zien, staande op een vleugel van de brug. Het hoofd in mijn nek en een hand boven de ogen staarde ik tegen de kolos op en dan was er dat moment van herkenning. Soms gebeurde het, een matroos liet mij aan boord, omdat mijn vader mij had gezien. En dan mocht ik mee naar Amsterdam en met de trein weer terug. Tijdens zo’n trip mocht ik op de brug naast mijn vader staan. Dan keek ik naar hem op, dan was ik trots! Maar wat ik niet van zijn werk zag was het aan boord gaan via een motorjol ter grootte van een roeiboot en dat soms bij windkracht zeven. [bij windkracht acht werd de loodsdienst gestaakt] Ik vergeet nooit dat mijn vader aangeda...

In IJmuiden, mijn geboorteplaats, brak één keer per jaar in september kermis uit. Dat oefende op mij, als aankomend puber een enorme aantrekkingskracht uit. Het begon al op woensdag tijdens de opbouwwerkzaamheden. Mannen waren in de weer met houten blokken om de ondergrond van hun spul waterpas te krijgen. Hunkerend zag ik uit naar waar alles zou komen te staan. En het was er weer allemaal, de botsauto’s, de zweef, de gokkasten, het enveloppe-trekken, de swing-mill, de suikerspin, de rups, de snoepkraam en de steile wand. Die steile wand was bijzonder. Binnen in de tent stond een enorme houten cylinder, waar motorrijders de zwaartekracht leken te tarten, door in de rondte rijdend tot bovenaan te geraken. Wist ik veel van middelpuntsvliedende kracht. Geheel zonder risico was het niet en na de voorstelling werd het publiek dan ook opgeroepen een financiële bijdrage over de rand te kieperen, want geen enkele verzekering durfde hun risico te dekken. Maar het mooist van deze attractie ...

Sugata Mitra is een proffessor onderwijskunde die aan de universiteit van NewCastle werkt. Hij heeft onderzoek gedaan naar het zelflerend vermogen van kinderen. In zijn lezing die online is te bekijken en beluisteren, stelt hij de vraag: ‘Als je op de globe plaatsen zou mogen kiezen, waar je niet als leerkracht zou willen werken, waar zou dat dan zijn? Dan kom je tot de conclusie dat daar de meeste behoefte is aan goed onderwijs. Dat, zo realiseerde ik mij, is een messcherpe constatering, zowl op macro niveau, denk aan ontwikkelingslanden, als op micro niveau, denk aan achterstandsbuurten. Wat deed nu deze hoogleraar? Hij startte het ‘gat in de muur’ project. In New Dehli liet hij in 1999 computers met een breedeband internetverbinding in een muur plaatsen, waar kinderen zonder begeleiding op konden experimenteren. Ik ga nu niet zijn hele project uit de doeken doen, want dat doet hij zelf veel beter. Je moet wel even wachten met doorklikken, want de vraag waar ik mee bleef zitten is...

Voor mij ligt het boek: 'Inleiding in in chaosdenken theorie en praktijk'.,Frans van Eijnatten, Anne-Marie Poorthuis en Jaap Peters (red) van Gorcum - 2002/ISBN 90 2323859 1 In één van mijn vorige bijdragen stipte ik al de chaostheorie aan. Ik kom daar nu op terug om het wat steviger neer te zetten. De kwestie die ik aan de orde wil stellen is, dat de huidige Angelsaksische managementsmodellen die aan MBA opleidingen vigeren veelal uitgaan van lineaire, doel-middel, gerichte constructies. Stapsgewijs wordt naar een tevoren gesteld doel gewerkt met tussentijdse controle, bijstelling en een tijdstraject. De modellen die hier bij horen geven grafisch weergegeven de indruk van een mechanisme; http://www.kaderbv.nl/INK-managementmodel.html Het  is een algemeen gevoel bij hen die onderwijs geven, dat er een tweedeling is ontstaan tussen het virtuele beeld dat beleidsmakers voor ogen staat en de fysieke realiteit van het interacteren met lerende individuen. Het is juist deze contr...

  De hersenen van de mens zijn rond het 25 e jaar volledig uitontwikkeld. Niet dat er dan geen nieuwe verbindingen kunnen worden aangelegd en oude afgebroken, maar het maximale volume is dan bereikt. Huub Nelis en Yvonne van Sark publiceerden hier een boek over: ‘Puberbrein binnenstebuiten’. Ook ontwikkelen de hersenen zich van achteren naar voren. Het brein van de zuigeling regelt de basale levensfuncties en als laatste vindt de frontale cortex zijn ontplooiing. Dat gebied is belangrijk voor redeneren, plannen abstract denken en de regulering van emoties. De ontwikkeling van de hersenen houdt echter geen gelijke tred met die van de rest van het lichaam. Dat is goed waarneembaar op hangplekken. Je ziet uitgegroeide lichamen die worden aangestuurd door nog niet uitontwikkelde breinen. Op campings tijdens zomeravonden hoor je ook volwassen, (meest jongens)stemmen die nog niet helemaal in balans staan. Ook andere motorische activiteiten als het openen en sluiten van deuren, verplaat...