cupido-oudemeester

Ook het zwemonderricht staat niet stil! Enthousiast gemaakt door de positieve ontwikkeling die het onderwijs doormaakt, is men ook in de zwemwereld gaan nadenken over een nieuwe, frisse aanpak van de zwemles. ‘Het nieuwe zwemonderricht’, begint te gloren.             De achterliggende filosofie is, dat de oude zwemles met drijfmateriaal als zwembandjes en plankjes echt niet meer kan met de multitaskende generatie van nu. Om van ‘droogzwemoefeningen’, zoals het oefenen van arm-   en beenslag op een bankje nog maar te zwijgen. De beginnende zwemmer moet als het ware de eigenaar worden van het eigen zwemproces. Hij moet meteen 'het diepe' in. Zo kan de badmeester meer zwemcoach worden, die vanaf de kant veel meer leerlingen kan begeleiden dan in het water. Dus kan het zwemonderricht veel efficiënter geschieden.  Vanwege het grote belang van zwemvaardigheid in een waterrijk land als het onze, verleende de ove...

Er was eens een bos dat bewoond werd door heel bijzondere vlinders. Zij leefden in een zeer doorontwikkelde, hoogst complexe samenleving min of meer in vrede met elkaar. De volwassen vlinders vlogen elke dag uit om nectar te verzamelen.  De flora was zo bont en divers dat de nectar die geproduceerd werd tot bossenver geroemd werd. Geen wonder dat de economie tot grote bloei kwam.   Dat ging heel lang goed. Totdat uit verre oostelijke bossen nectar werd verspreid die meer opbracht dan de eigen. De vlinderregering zat er danig mee. Geleerde vlinders trachtten nog betere melanges samen te stellen, maar het tij leek niet te keren. ‘Dat komt’,   zei de minister van rupszaken, madame Butterfly, ‘omdat onze rupsen niet goed worden opgeleid'. Bosoverstijgende onderzoekresultaten werden geanalyseerd en ja hoor, daar had je het al! De gemiddelde tijd van uit het ei kruipen tot verpoppen lag 17 procent lager. Het lek leek boven. ‘Als wij nu inzetten op een snellere metamorfose, ...

Ik breng hier een eerbetoon aan Leen Kip. Wie was Leen Kip? Laat ik hem hier aan de vergetelheid ontrukken. (Overigens; elke oud leerling van de Dacosta Kweekschool te Bloemendaal van mijn generatie, maar ook jongeren herinneren zich ‘meneer Kip). Meneer Kip gaf Nederlands en Wiskunde (rekendidactiek) Als hij voor wiskunde kwam, zei hij dat hij ook wat beunhaasde in taal, vice versa. Meneer Kip was briljant. Klein van stuk, de stropdas fout geknoopt, verward haar. Als je je de Amerikaanse detectiveserie Columbo (Peter Falk) nog herinnert, daar deed hij mij aan denken. Hij sliep vier uur per nacht. Dat kwam zo: in de liefde was hij even chaotisch als hij oogde, dus hij moest – om aan alimentatieplichten te voldoen – behoorlijk aan de bak en met correctie was dat intensief. Of hij ook lessen voorbereidde? Ik krijg de indruk van niet, want als hij het lokaal binnen kwam wierp hij een blik op het dictaat van iemand die dat al had klaarliggen, streek zich door het haar en stak van wal. Va...

Soms klop het gewoon. Dan vallen puzzelstukjes in elkaar en krijg je oog voor het geheel. Je kent mijn sympathie voor het werk van Jaap Peters, auteur van het monumentale werk ‘Intensieve Menshouderij’ (Jaap Peters & Judith Pauw - Scriptum, Schiedam 2005 - ISBN978 90 55943289). Deze bestseller op managementgebied bleek een eye-opener van de eerste orde. Van het één komt het ander. Al googelend stuiterde ik op een Koreaanse econoom. Nou ja, Peters raakt ook aan economische kwesties, dus deze link is niet zo vreemd. Maar hoe raakt een oud onderwijzer nu geïnteresseerd in management en economie? Het antwoord is, omdat onderwijs ook gemanaged wordt en helaas moet mij van het hart dat ‘gemismanaged’ de lading beter dekt. Mijn punt is, en ik merk steeds meer dat ik hier niet alleen in sta, dat het onderwijs benaderd wordt als een productieproces, wat het per definitie niet is! Productieprocessen worden gemanaged, dus vandaar. Maar hoe knoop je nu Jaap Peters aan Ha-Joon Chang? Lees en ...

Dit is Jan Evert Scholten ( 1849 – 1918 ). Eerlijk gezegd had ik ook nog nooit van deze man gehoord. Maar hij heeft in het Groningse zijn sporen verdiend. Als strokartonmagnaat heeft hij veel betekend voor het Noorden des lands.   Er is een school naar hem vernoemd: inderdaad; de ‘Jan Evert Scholten school’. En op die school heeft meester H. Hoving gewerkt. Meester Hoving heeft enkele boekjes op zijn naam staan, maar of hij in het voetspoor van Mülisch, Reve of Vestdijk zal treden is twijfelachtig. In de jaren zestig van de vorige eeuw waren zijn werkjes redelijk populair. Hij verzamelde grappige kinderuitspraken en bundelde die. Dat deed hij onder titels zoals: ‘Juf, er zit een weduwe in de boom’; ‘Juf, die slak z’n pet staat scheef’; ‘Job was oud en alle dagen zat’ en ‘Majoor, ik heb drie paar   zieke voeten’.   Dit laatste werkje betreft grappige uitspraken van dienstplichtig militairen. Nu de dienstplicht is afgeschaft krijgen de anekdotes een wat gedateerd karakter....

Mijn broer werkte bij de geüniformeerde politie. Indertijd bewoonde hij met zijn gezin een flatje. Twee kinderen heeft hij, mijn oomzeggers Celine en Sietse.   Ik zal een voorval beschrijven waardoor ik een aversie heb ontwikkeld tegen het uitvoerig plannen van activiteiten in het algemeen en lessen – ik heb in het onderwijs gewerkt – in het bijzonder. Begrijp mij goed, mijn afkeer geldt niet het maken van plannen, dat is noodzakelijk. Maar ik zie ‘plannen maken’ als te onderscheiden van ‘plannen’. En daarmee bedoel ik, dat ik het plan kan opvatten om morgen naar Amsterdam af te reizen, maar niet kan plannen wat ik onderweg tegenkom. En die ongeplande voorvallen zijn niet zelden spelbrekers van onze planning. Dan sta je op Schiphol klaar om de geplande reis naar een verre bestemming te ondernemen, barst er op IJsland een vulkaan uit, waardoor je vlucht gecancelled wordt! Het voorval dat ik nu ga beschrijven is, vergeleken hierbij, peanuts. Maar ik vind het toch illustratief en het...

Ik  ben in 2008, toen ik ruim 30 jaar voor de klas stond,   geïnteresseerd geraakt in (onderwijs)management, omdat ik in aanraking kwam met het werk van Jaap Peters, één van de pleitbezorgers van het   “slow management”. Deze term is ontleend aan het begrip “slow food”, als tegenhanger van “fast food”. Je moet dit zien als het verschil tussen een driesterrenrestaurant en Mc Donalds. “Slow management” is dan de tegenhanger van “fast management”. In managementland spreekt men ook van: Het Angelsaksisch managementmodel, doelend op de Verenigde Staten en grote delen van West Europa, ook Nederland en het “Rijnlands managementmodel”.   Kort door de bocht zou je kunnen stellen – en ik hoop daar in latere bijdragen op terug te komen – dat het Angelsasksische model tot grote bloei is gekomen in   productieprocessen van goederen en vanwege dat succes ook geschikt werd geacht voor non-profit activiteiten en dienstverlening.   Omdat ik regelmatig boeken aanschaf via...