cupido-oudemeester

Tom Elias, onderwijswoordvoerder namens de VVD, doet krachtige uitspraken in ‘Schooljournaal’ (12-02-2011) het magazine van CNV onderwijs. Hij beantwoordt een brief van Michael Rog, voorzitter van voornoemde club. Michael heeft veel kritiek op de aanstaande bezuinigingen die het passend onderwijs zullen treffen. Ik citeer Tom Elias: 1.     Voor mij staat vast dat niet met één op de vijf kinderen in het voortgezet onderwijs iets zodanig ernstig mis is, dat ze speciaal onderwijs of bijzondere begeleiding nodig hebben. 2.     Voor mij staat vast dat het belachelijk is wanneer een schoolteam bedenkt (en het gebeurt!) dat een kind vanwege adhd problemen hulp nodig heeft. Terwijl medici dit soort vaststellingen moeten doen. 3.      Voor mij staat helemaal vast dat een substantieel deel van de bezuinigingen op het passend onderwijs van €300 miljoen te   vinden valt door rigoureus te snijden in de bureaucratische rompslomp. Ik krijg ...

Wie mocht denken dat Nederland de enige natie is, waarin het onderwijs ‘hot’ is , heeft het mis. In de Verenigde Staten van Amerika is ook het een en ander aan de hand. We moeten terug naar 1965 Toen werd de ‘ESEA’ van kracht; Elementary and Secundary Educating Act. In 2001 was een van de eerste wapenfeiten van president Bush het aannemen van   de wet die onder de naam: No child left behind (NCLB – nicklebee in de volksmond). Deze wet, door Ted Kennedy door de Senaat geloodsd, verplicht alle scholen om gestandaardiseerde normen te halen op straffe van sluiting als niet binnen een bepaalde tijd verbetering optreedt. De wet beoogde om aan alle kinderen, ongeacht afkomst en sociale achtergrond, gelijke kansen in het onderwijs te bieden. Leraren werden bijgeschoold, standaardtesten ingevoerd en het Amerikaanse onderwijs holde achteruit.   In 2007 maakte Vicky Abeles, voormalig juriste op Wallstreet een documentaire film over de misstanden in het onderwijs. Leerlingen werden achte...

Het bestuur waaronder mijn school ressorteert had het idee opgevat een tevredenheidsonderzoek te laten uitvoeren. Dit, in de vorm van een vragenlijst die de medewerkers online konden invullen. Het zou niet meer dan 20 minuten van onze kostbare tijd kosten en wij zouden de bestuurders er een grote dienst mee bewijzen. De reden voor een dergelijk onderzoek is mij niet geheel duidelijk geworden. Misschien waren er signalen opgevangen als zou er sprake zijn gemor binnen de gelederen, of had men de indruk dat in de media het onderwijs niet altijd even positief beoordeeld werd, hoe dan ook, ons werd verzocht geheel vrijblijvend, verplicht, mee te werken. Want reken maar dat niet meewerken de score op de competentie ‘loyaliteit’ negatief zou beïnvloeden, om nog maar te zwijgen over ‘professionaliteit’ en ‘collegialiteit’. Aansturen op competenties is immers de legale vorm van ‘opzitten-en-pootjes-geven’. Ook ouders werd hun medewerking gevraagd en in afwachting van de uitslag, ging het leven...

Ideetje??? Binnen een lerende organisatie hoeft het wiel niet steeds opnieuw uitgevonden te worden. Dat geldt niet alleen onderwijsinstellingen. Ik zie ook binnen de verschillende ministeries mogelijkheden tot kruisbestuiving. Neem nou de bezuinigingen. Dat moet iedere bewindspersoon toch aanspreken in deze tijd van keukenmeester Schraalhans. Mijn ideetje, dat ik hier ter overweging wil neerleggen betreft de gezondheidszorg, een notoire financiële veelvraat. Ik wil de minister van gezondheidszorg dan ook met klem aanraden hier goede nota van te nemen: We inventariseren alle huisartsen en huisartsposten per regio. Daarna vormen we groepen van ongeveer 15 tot 20 praktijken. De artsen in die groep gaan onderling een samenwerkingsverband aan. Per samenwerkingsverband wijzen we dan diverse specialisten van regionale ziekenhuizen toe die het verband gaan ondersteunen. De huisartsen kunnen van hun expertise gebruikmaken, zodat ze veel minder patiënten naar de duurdere zorg in het ziekenhuis...

Ik ga een nieuwe politieke partij oprichten: de PVLL – Partij voor Leerlingen en Leraren. In de media word ik opgeroepen geen goedkope supermarkt kippen meer te kopen. Die zijn zo dieronvriendelijk opgefokt, dat de consumptie ervan niet verantwoord is. In veel te kleine hokken krijgen kuikens krachtvoer voorgeschoteld en ze hebben nauwelijks uitloopmogelijkheden. Terecht dat men pleit voor de scharrelkip. Trouwens, al ons vlees dient op diervriendelijke wijze geproduceerd te worden. De Partij voor de Dieren maakt zich hard om de belangen van weerloos slachtvee te behartigen. Er wordt echter met geen woord gerept over een nog schrijnender misstand in onze natie. Elke ochtend reppen moeders zich met hun kroost naar verzamelstations om daar hun nakomeling af te leveren. Op een beperkte ruimte, plein genaamd, rennen ze rond, tot er een akoestisch signaal klinkt. De kinderen drommen samen voor een ingang en worden afgevoerd naar ruimten, waar ze aan een tafeltje plaats moet...

  De CITO-blues Liesbeth Hermans verzorgt een column in ‘Schooljournaal’, het magazine van CNVonderwijs.      Ze is ook de auteur van het boek ‘Lieve inspecteur’, waarin ze haar kritisch licht laat schijnen over een aantal door haar ervaren pijnpunten in de schoolpraktijk. Een vrouw naar mijn hart dus. In haar bijdrage van 29. 01. 2011 gaat zij in op het jaarlijkse CITO ritueel dat in nagenoeg elke groep acht jaarlijks wordt opgevoerd. Zij is verbaasd. Ik citeer:            Ácht jaar lang probeer je als team aan te sluiten bij de uitgangssituatie van elke lee. Dat heet: omgaan met verschillen, één van de competenties waarover elke leerkracht dient te beschikken. De juf/meester houdt rekening met de verschillen in aanleg, leerpotentieel, achtergrond en interesse van de leerling. ‘Je hebt nu eenmaal te maken met, om maar eens iets te noemen, enorm uiteenlopende niveaus van intelligentie. De IQ-ondergrens in de regulie...

Stel je voor; een teamvergadering op basisschool ‘Het Ritalientje’. Aan de orde is de samenstelling van de nieuwe schoolgids.   De vraag die de directeur – op instigatie van het bestuur opwerpt luidt: ‘Wat willen wij de kinderen meegeven’. Het team wordt in groepjes verdeeld en elke groep gaat in een ruimte van de school verder inventariseren. Na een half uur komen de groepen weer plenair bijeen. De groepsleiders komen één voor één naar voren om de resultaten aan een flapover (nu een smartbord) toe te vertrouwen en toe te lichten. De overeenkomsten worden gedestilleerd en geclusterd. De commissie schoolgids neemt de resultaten mee en zal na verloop van tijd in de vervolg bijeenkomst verslag doen. Daarna zal het resultaat in een concept voor de gids worden samengevat en uiteindelijk in een eindvorm worden opgenomen.             Ik heb heel veel van dergelijke besprekingen meegemaakt. Maar nu komt het; ouders die de gids lezen e...